Dikke honger

  

 

Gevoed door het, door de media geprofileerde, misplaatste ideaalbeeld van hoe wij eruit dienen te zien, krijgt onze dikke medemens heel wat te verstouwen. Zet je buis maar eens aan en zoek de dikkerd. Voor het oog van de natie kunnen ze een prijs verdienen door zo snel mogelijk een aanzienlijk aantal kilos te verliezen. Dit trekt kijkers en niet omdat zij het allemaal zo erg vinden. Integendeel; het overgrote deel van de kijkbuiszombies vind het amusant en heeft daarom tranen in de ogen. In de reclameblokken zie je ze al helemaal niet, of het moet zijn om iets aan te prijzen waardoor je zo gezellig dik wordt. Neem b.v. de knakworst van Hazes of een gemiddeld, stereotiepe bier – commercial. Op straat zijn we al even aardig voor ze: ‘Kijk daar, zo vet als een varken’, is iets wat zij regelmatig voor de kiezen krijgen. ‘Ze zullen zich wel volproppen met junkfood’, is de kant en klare verklaring voor hun overgewicht (tip voor junkies: ga eens wat vaker naar de Mc Donalds!). Er word geen rekening gehouden met zaken als b.v. verslaving of een te traag werkende schildklier. Het is hun eigen schuld dat ze zo dik zijn. Van een kind kan je zo’n impulsief geuitte onwetendheid verwachten maar toch niet van een volwassene? Het lijkt mij dat veel van deze mensen niet prettig in hun (volgens de norm te ruime) vel steken.. Meer begrip zou op zijn plaats zijn, aangezien het jou ook kan overkomen. Stel je b.v. eens voor dat je aan de prednison moet; alleen al door het slikken van dit medicijn heb je een goede kans dat je er wat opgeblazen uit gaat zien en daarbij kan dan ook nog de verhoogde eetlust als bijwerking komen. Op die manier kan zelfs het slankste topmodel nog een dikkerd worden, waartegen zelfs de langste vinger in de strot rammen niet meer helpt. Loop nou morgen eens over straat en betrap jezelf er eens op hoe vaak jij denkt, dat een dik iemand er grappig uitziet en je het eigenlijk niet vind kunnen, dat iemand er zo uitziet. Begrijp me niet verkeerd; ik doe het ook wel eens; maar misschien moeten we ons realiseren wat we aanrichten met onze opmerkingen en (nog veel ergere) blikken. Misschien moeten we onze honger naar een groter zelfvertrouwen, maar op een andere manier stillen dan door anderen te kleineren. En heel misschien is het ook wel verstandig om de media eens op een flink dieet te zetten.